Tuna Free

Tonijnen komen in verschillende maten en kleuren voor, maar allemaal hebben ze gemeen dat het bijzondere dieren zijn. Ze worden gemiddeld zo’n 3 meter lang, versnellen sneller dan een raceauto en hebben een sterk ontwikkeld centraal en perifeer zenuwstelsel (en dus ook pijngevoel). Ondanks zijn schoonheid is de blauwvintonijn het symbool geworden van de industriële overbevissing; een van de grootste ecologische crisissen van onze tijd. De tonijn wordt op dit moment sterker bedreigd dan de ijsbeer, en dat terwijl hij even belangrijk is voor het ecologisch evenwicht in zee als een tijger op het land. En zegt u nu zelf, u eet toch ook geen broodje tijger of ijsbeer?

5 Redenen om tonijnvrij te eten
  1. Tonijn wordt overbevist
    Niet alleen de blauwvintonijn, maar alle tonijnsoorten worden (zwaar) overbevist, waarvan sommige zelfs met uitsterven worden bedreigd. Door de stijgende vraag is de vangst op deze vissen in de laatste tien jaar al meer dan verdubbeld. Er wordt nu weliswaar tonijn “gekweekt” door wilde tonijn uit de zee te halen en vet te mesten, maar om 1 kilo tonijn te verkrijgen, is hierbij 20 tot 25 kilo wilde vis nodig.
  1. Tot 60% bijvangst
    Misschien wel de beste reden om tonijn te laten, is de vangsttechniek die wordt gebruikt om de tonijn op jouw bord te krijgen. Longlines, ringzegens en het gebruik van drijfnetten zijn berucht om hun bijvangst. Voor elke 2 kilo tonijn is er minstens 3 kilo aan dolfijn, zeevogel of zeeschildpad gestorven. Veel vissers en visverkopers zeggen dat hun tonijn “duurzaam” gevangen is, namelijk met de hengel. Helaas bestaat duurzame tonijn niet; visscholen van kleine vissoorten worden door tonijn vanuit de diepte naar de oppervlakte gejaagd waar ze een gemakkelijker prooi zijn omdat ze van het snelle stijgen enigszins versuft raken. Dit is het gevolg van het grote diepteverschil. Zeevogels maken hier ook gebruik van en zoeken daarom de plekken op waar dit gebeurt. Omdat er inmiddels zoveel minder tonijn is, sterven er steeds meer zeevogels door gebrek aan voeding. Voor elke tonijn die uit zee gehaald wordt, sterft ook een zeevogel.
  1. Tonijn als belang voor ecosystemen
    Met het verdwijnen van roofvissen als tonijn, maar ook haaien en zwaardvissen, zijn ecosystemen over de hele wereld massaal aan het veranderen. De tonijn is een rondtrekkende vis, die om die reden veel invloed uitoefent op verschillende gebieden. Bij het verdwijnen van roofvissen zoals deze, krijgen concurrenten zoals kwallen, de kans om enorm in aantal toe te nemen. Het hele evenwicht zal hiermee verstoord worden.
  1. Tonijnvisserij kent veel illegale vangst en verkoop
    Er zijn in Europa wetten opgesteld die de visvangst moeten reguleren. Vaak worden de vangstquota echter overschreden. Hier staan boetes op, maar er zijn genoeg mazen in de netten van de wetgeving om vervolging te omzeilen. Bovendien wordt de visserij-industrie gesubsidieerd door de EU. Hierdoor wordt de overbevissing continu in stand gehouden.
  1. Tonijn is minder gezond dan je denkt
    Onze levenswijze heeft ervoor gezorgd dat de hoeveelheid plastics, methylkwik en andere zware metalen, evenals tienduizenden andere chemische verbindingen, talrijk aanwezig zijn in de oceaan. Vissen nemen deze stoffen op en deze worden voor een belangrijk deel opgeslagen in hun vetweefsel. Grotere vissen eten kleinere vissen. Hoe groter de vis, hoe groter de opslag van toxische stoffen (contaminanten). De vervuiling die ooit is ontstaan door de mens, eet hij nu zelf weer op. Het eten van roofvissen zoals de tonijn, is de belangrijkste oorzaak van kwikvergiftiging bij mensen.

Er zijn heel simpele manieren om tonijn te vervangen in gerechten. Zo is er de tonijn van de Vegetarische Slager, gemaakt van biologische soja, zeewier en kruiden. Zelfs culinaire kenners vinden dit een prachtig alternatief.

Benieuwd wat jij nog meer kunt doen om aan dit initiatief mee te werken? Klik dan hier.

Wie totaal visvrij zou willen eten, kan voor meer inspiratie kijken in het boek Groente uit Zee, verkrijgbaar via de webshop van Sea First.

   Groente uit Zee, door Lisette Kreischer, stichting Noordzeeboerderij, Marcel Schuttelaar, e.a.