Sint-jakobsschelpen

Sint-jakobsschelpen kunnen binnen enkele uren miljarden plastic deeltjes opnemen
Alicia Graef, 5 december 2018

Naarmate meer plastics hun weg vinden naar mariene ecosystemen, worden er meer vragen gesteld over de invloed van dat plastic op het zeeleven en onszelf op de weg door de voedselketen.

Wetenschappers hebben al gezien hoe microplastics en nanodeeltjes worden geconsumeerd door mariene soorten, maar zoals Discovery Magazine aantoont, zijn andere studies gebaseerd op fluorescerende kleurstof om plastic te taggen. Daarom moeten ze hogere concentraties van plastic gebruiken om het zichtbaar te laten zijn.

Onderzoekers in het VK en Canada wilden de impact zien op een niveau dat daadwerkelijk in de oceaan wordt gevonden. Hun conclusie, die pas werd gepubliceerd in het tijdschrift Environmental Science and Technology, is niet gunstig.

Voor de studie maakten ze hun eigen polystyreen-nanodeeltjes met koolstof-radioactief label, zodat ze konden worden teruggevonden in de lichamen van grote sint-jakobsschelpen, die voornamelijk in de Atlantische Oceaan voorkomen.

Ze ontdekten dat binnen zes uur biljoenen deeltjes van 250 nm, of ongeveer 0,000025 mm, vastzaten in de ingewanden van sint-jakobsschelpen, terwijl nog kleinere deeltjes in andere lichaamsdelen waren gedrongen, waaronder hun nieren, geslachtsklieren, spieren en kieuwen. Zelfs nadat de schelpen waren teruggezet in schoon water duurde het weken voordat ze alle nanodeeltjes kwijt waren.

“Dit is een baanbrekende studie, zowel wat betreft de wetenschappelijke benadering als de bevindingen. De schelpen waren slechts een paar uur blootgesteld aan nanodeeltjes en ondanks dat ze werden overgebracht naar schone omstandigheden, waren er enkele weken later nog steeds sporen aanwezig. Het begrijpen van de dynamiek van de opname en afgifte van nanodeeltjes en de verspreiding ervan in lichaamsweefsels, is van essentieel belang om mogelijke effecten op organismen te begrijpen.

“Een belangrijke volgende stap zal zijn om deze aanpak te gebruiken om onderzoek te doen naar mogelijke effecten van nanodeeltjes, en in het bijzonder om de gevolgen van blootstelling op langere termijn te overwegen”, zei Professor Richard Thompson OBE, hoofd van de International Marine Litter Research Unit van de Universiteit van Plymouth.

Onderzoekers hopen de impact van langdurige blootstelling beter te begrijpen. Hopelijk zal het ook herinneren aan er de impact van onze acties.

Naarmate er meer plastic wordt geproduceerd en in mariene ecosystemen terecht komt, zal het naar verwachting verder afbreken in kleine deeltjes, die hun weg zullen blijven banen door de voedselketen en daarbij risico’s voor zowel wilde dieren als ons vormen.

“Inzicht of plastic deeltjes worden geabsorbeerd door biologische membranen en zich ophopen in inwendige organen is van cruciaal belang voor de beoordeling van het risico dat deze deeltjes vormen voor zowel organismen als de menselijke gezondheid”, zegt Ted Henry, hoogleraar Environmental Toxicology aan de Heriot-Watt University.