Bestuur

Jan Stel

Voorzitter

Een jaar of zes geleden hield ik een lezing in Brasschaat, waarin uiteraard ook de gigantische visserijproblematiek aan bod kwam. Het ging van de prozac-garnalen in het Engelse kustgebied tot de vraag ‘Wat is er mis met vis?’ Op de slide schitterde dan ook de cover van Dos zijn boek hierover.

In de pauze kwamen Dos en Bertie naar ons toe. Er ontspon zich al snel een levendig gesprek, waarbij bleek dat we over veel zaken een gelijke mening hebben. En zo ontstond een fijne vriendschap en maakten we kennis met Sea First, een organisatie die ik al snel een warm hart ging toedragen.
Vooral de combinatie met vegetarische maaltijden spreekt ons erg aan. We zijn al snel echte flexitariërs geworden. Zo wordt klimaatverandering iets waar je wel degelijk zelf iets aan kunt doen!

In mijn werk voor het International Centre for Integrated assessment and Sustainable development (ICIS) in Maastricht stond duurzaamheid centraal. Mijn focus lag op de exclusieve economische zone. De EEZ is het gevolg van een VN-discussie die ruim een halve eeuw geleden plaats vond, over de destijds bekende schatten van de zee. Ook toen sprak een enkeling al van de oceaan als één ruimte, waarbij de vierde dimensie de tijd is. De oceaan heeft daarom een geheugen net als de gesteentelagen die ik als paleontoloog met veel plezier en liefde bestudeerde.

In mijn hele carrière vond ik, als wetenschapper, als manager en later als hoogleraar, de overdracht van kennis aan het brede publiek een noodzaak. Daarnaast is bewustwording of sensibilisering zoals men dat in Vlaanderen noemt, cruciaal voor de bescherming van de oceanische ruimte. Toen Dos mij enige maanden geleden vroeg of ik hem zou willen opvolgen als voorzitter van Sea First, heb ik spontaan ja gezegd. Het is immers een toffe club met een duidelijke en oh zo noodzakelijke, boodschap. Daar ga ik, samen met de vele enthousiaste vrijwilligers, graag voor. Ik kijk er naar uit om van het jubileumjaar 2019, een fijn en goed jaar te maken.
En dat doen we met zijn allen!

De tijd vliegt, terwijl ‘onze’ planeet rustig zijn baantjes om de zon draait.  Onze tijd is een andere tijd dan die van de planeet waarop we, samen met zoveel andere dieren en planten, leven.  De planeet redt zichzelf al 4500 miljoen jaar. Wij komen in de ogen van een geoloog, maar net kijken. Maar we zijn wel met heel veel mensen en onze activiteiten rijzen de pan uit.
Elk jaar schuift de datum van de “Earth Overshoot Day” weer naar voren.
Een duidelijk signaal dat we anders moeten gaan leven.

We zijn een mooie warme herfst in gedoken en spoeden ons nu naar de zoveelste kerst zonder sneeuw. Het zal nog even wachten zijn op de winters uit mijn jeugd, waar je vaak door de sneeuw ploeterde, mooie sneeuwpoppen bouwde en voorzichtig de schaatsen weer onder bond. De algemene verwachting voor de komende winter is een natte, relatief warme en stormachtige tijd. Onze klimaatverandering door de CO2-vervuiling, in actie.

De kerst en de erop volgende jaarwisseling zijn traditioneel een tijd van Hollandse gezelligheid. Maar niet voor de kalkoenen, merkte mijn jongste broer lang geleden al op. Het is bizar hoeveel dierenleed gepaard gaat met onze feestjes. Het zal weer een tijd van goede voornemens zijn en mooie woorden van onze wereldleiders. Maar waarom besluiten we niet gewoon vegetariër of flexitariër te worden?

Toch zijn er hoopgevende signalen van verandering. Boyan Slat en zijn team proberen plastiek op te ruimen; de Europese Commissie probeert het gebruik ervan te beperken en een elfjarig Amerikaans meisje ontwikkelt een apparaat om microplastiek op te sporen. De VN werkt aan een betere bescherming van de oceaan door nieuwe internationale wetgeving en de internationale Ocean Literacy beweging die zich richt op bewustwording en educatie, komt overal van de grond.

Iedereen heeft er immers recht op om te weten hoe belangrijk een gezonde zee voor ons is. En hoe kun je iets beschermen als je geen idee hebt van waarover het gaat? Bewustwording en sensibilisering staan hierbij centraal. Sea First doet dit in 2019, met en dankzij haar talloze vrijwilligers, al elf jaar. Educate to Protect!  Dat is de krachtige kern van al onze activiteiten.

Klik hier voor meer informatie over Jan Stel.

Klik hier voor de introductie van Jan Stel tijdens de vrijwilligers vergadering

Dos Winkel

Oprichter en secretaris – penningmeester

Dos Winkel (1947) begon in 1983 met onderwaterfotografie op het Caribische eiland Bonaire. In deze ruim drie decennia en ruim 5000 uur onderwater, heeft hij niet alleen een internationale reputatie opgebouwd als onderwaterfotograaf – zijn boeken worden in 54 landen verkocht en gepubliceerde hij o.a. in National Geographic, BBC Wildlife, Terra, Terre Sauvage en vele internationale duiktijdschriften – heeft hij vele prijzen gewonnen, maar zag hij tot zijn grote spijt ook de ecosystemen onder water zienderogen achteruit gaan.

In 2005 besloot Dos zijn praktijk voor orthopedische fysiotherapie te sluiten en zijn opleiding voor artsen en fysiotherapeuten, de International Academy for Orthopedic Medicine te verkopen en zich fulltime bezig te houden met oceaanbescherming. Dit leidde tot de publicatie van de spraakmakende boeken “Wat is er mis met vis?! en visolie” (2008) en De Huilende Zee (2010), de documentaire Sea the Truth van de Nicholaas G. Pierson Foundation die ondertussen benoemd werd tot een van de 10 beste oceaandocumentaires van dit decennium en tot de oprichting van de Sea First Foundation.

Dos geeft veel lezingen in Nederland, België en Spanje voor de meest uiteenlopende groepen. Zijn stokpaardje is de relatie tussen ontbossing, vlees- en visconsumptie en oceaanverzuring. Zijn lezingen zijn altijd up-to-date. Wie Dos voor een lezing wil uitnodigen, kan een mailtje sturen naar [email protected]

Bertie Winkel

Bestuurslid

In 1967 ontmoetten Dos en ik elkaar in Idar Oberstein, een bekend plaatsje in Duitsland waar je bijzondere mineralen kon vinden. Dat was de start van een zeer avontuurlijk leven, waarin we kennismaakten met ongelooflijke culturen en de meest uiteenlopende natuur, zowel boven- als onderwater. Dos heeft mij besmet met het fotografievirus en mijn specialiteit werd het fotograferen van tribale culturen. Zowel de meeste stammen die wij bezochten, als een heel groot deel van de natuur zijn in de afgelopen 50 jaar zo goed als verdwenen. Helaas heb ik het duiken niet lang vol kunnen houden omdat ik problemen met mijn sinussen kreeg. Van Dos hoorde ik wel steeds de verhalen over dramatische achteruitgang van het onderwaterleven. Dit leidde bij Dos tot activisme – het beschermen van de (onderwater)natuur door middel van educatie – en de oprichting van de Sea First Foundation. Het activisme van Dos heb ik niet, maar ik steun hem waar ik maar kan. Ik ben zijn linker- en rechterhand en de stap naar een bestuursfunctie was dan ook een volstrekt logische. Ik hoop vooral de wereld voor de komende generaties mooier en leefbaarder te maken met veel meer beschermde natuur op het land en in de zee. Daarvoor is veel inspanning nodig en ook veel meer goodwill van de politiek die zwaar achterblijft en alleen over CO2-reductie praat en de dierenindustrie weigert aan te pakken. Maar met steeds meer beweging van onderaf, de consument, zal het uiteindelijk toch gaan lukken!